Kerti.info

Pytania dzielimy na ogół na dwa rodzaje: zamknięte, które pociągają za sobą jedynie odpowiedź „tak” lub „nie”, i otwarte, których rezultatem jest nowa myśl oraz informacja. Na przykład: „Pamiętałeś, żeby skopiować raport?” - to pytanie zamknięte. „Jakie kopie dzisiaj zrobiłeś?” - to pytanie otwarte. Otwarte pytania są dobre do zdobywania informacji oraz nakłonienia ludzi do szczerości. Pytania zamknięte są dobre do weryfikowania informacji oraz uzyskiwania bardzo ograniczonych, określonych odpowiedzi. Jako, że żyjemy w społeczeństwie opartym na przeciwieństwach i skłaniamy się ku myśleniu w kategoriach tak i nie, dobry i zły, czarny i biały, stosowanie pytań zamkniętych jest według mnie typowe w naszej kulturze. Jeśli posłuchacie programów informacyjnych, na pewno zauważycie, że dziennikarze mają zwyczaj zadawania zamkniętych pytań, po czym denerwują się, kiedy politycy nie chcą odpowiadać na nie zdawkowym „tak” lub „nie”. W tym względzie opowiadam się po stronie polityków. Chcąc się nauczyć zadawania pytań, musimy jednak uczynić coś więcej. Powinniśmy zacząć postrzegać ową czynność jako złożony schemat, podobnie jak reportaż fotograficzny przedstawia sytuację klatka po klatce. Każde zdjęcie ma znaczenie i cel, kiedy zaś zestawi się je, osiąga się coś więcej niż tylko szereg fotografii. Powstaje historia mieszcząca w sobie cały świat.
Z pytaniami jest podobnie. Skoro jednak ów proces ma przypominać bardziej oświecenie niż przesłuchanie, należy je zadawać ostrożnie. Na tym właśnie polega sens pytania - chodzi o rzucenie światła na dany temat.

Tags: Inne //